Afscheid nemen na 20 jaar jeugdzorg – en kiezen voor een nieuwe sprong

Soms voel je het al een tijd.
Dat iets niet meer klopt – en dat het mag veranderen.

Onlangs nam ik afscheid van mijn baan in de jeugdzorg. Ruim twintig jaar heb ik gewerkt met kinderen, jongeren en ouders in vaak ingewikkelde situaties. Complexe scheidingen. Loyaliteitsconflicten. Ouders die vastliepen in pijn, verdriet of strijd.

Het waren jaren van betekenis. Van leren. Van vallen en weer opstaan. Van geraakt worden – en geraakt mogen zijn.

En toen kwam het moment dat ik voelde: het is tijd voor een nieuwe stap.

De kunst van afscheid nemen

Afscheid nemen is nooit alleen maar praktisch.
Het raakt altijd iets van binnen.

Afscheid nemen betekent:

• stilstaan bij wat geweest is
• erkennen wat je hebt opgebouwd
• voelen wat het je heeft gebracht
• en rouwen om wat je loslaat

Tijdens mijn afscheid werd ik omringd door warme woorden, lieve collega’s en cliënten die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben als professional én als mens. Dat raakte me diep.

Van jeugdzorg naar casemanager dementie – een vreemde combinatie?

Misschien denk je: wat een bijzondere overstap.
Van complexe scheidingen naar dementiezorg?

Aan de buitenkant lijken het twee totaal verschillende werelden.
Maar in de kern draait het om hetzelfde.

Het gaat om:

• mensen die zoekende zijn
• familiesystemen die onder druk staan
• verlies dat al begonnen is
• emoties die ruimte nodig hebben
• en de behoefte aan helderheid en steun

Als casemanager dementie mag ik naast mensen en hun naasten staan in een andere, maar net zo ingrijpende levensfase. Ook hier gaat het over verbinding. Over vertragen. Over moeilijke gesprekken voeren. Over aanwezig blijven wanneer het ingewikkeld wordt. Over er ZIJN.

Voor mij voelt dit als een verdieping in mijn werk.

Mijn praktijk blijft

De afgelopen jaren combineerde ik mijn werk in de jeugdzorg met mijn eigen praktijk. De combinatie blijft. Alleen nu een combinatie met een functie als casemanager dementie.

In mijn praktijk begeleid ik mensen bij relaties en in het proces rondom en na scheiding. Individueel of samen.

Juist mijn jarenlange ervaring in de jeugdzorg heeft me geleerd hoe essentieel het is dat ouders verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen proces. Dat zij hun pijn durven aankijken. Dat zij leren communiceren zonder strijd.

Kinderen hoeven niet te dragen wat van volwassenen is.

En volwassenen hoeven het niet alleen te doen en mogen de kloppende versie van zichzelf (weer) worden.

Wanneer voel jij dat het tijd is?

Soms weet je dat het niet meer stroomt in jezelf en/of in je relatie.
Wellicht zit je midden in een scheiding en weet je niet hoe je verder moet.
Soms voel je vooral veel vermoeidheid, frustratie of afstand.

Dan kan het helpend zijn om stil te staan.
Niet om te blijven hangen in het verleden, maar om helder te krijgen wat jij nodig hebt.

In mijn begeleiding werk ik:

• nuchter en zonder poespas
• met ruimte voor emoties én humor
• gericht op verbinding, diepgang, inzicht en verantwoordelijkheid

Of je nu samen komt of alleen – het begint altijd met eerlijk en echt kijken.

Een nieuwe fase

Na ruim twintig jaar jeugdzorg stap ik dus een nieuwe professionele fase in. Met nieuwsgierigheid. Met vertrouwen. En met dezelfde kern die altijd leidend is geweest: dichtbij mensen staan.

Misschien is deze blog ook een uitnodiging aan jou.

Waar voel jij dat het tijd is voor een nieuwe stap?
Wat mag jij loslaten om verder te kunnen?

Als je merkt dat je daarin begeleiding kunt gebruiken: je bent welkom.

💚 Begeleiding bij relatieproblemen
💚 Ondersteuning bij en na scheiding
💚 Individueel of samen

Je kunt vrijblijvend contact opnemen via www.praktijk-mooimens.nl/contact/

---