Praktijk Mooi Mens – hulp bij relaties en scheiding
Die innerlijke stemmen
Die innerlijke stemmen… ik kom ze vaak tegen in mijn werk met mensen die ik begeleid.
“Ik doe het niet goed.”
“Ik moet hard werken om erbij te horen.”
“Ik kan dit niet.”
“Als dit mislukt ligt het aan mij.”
“Ik moet het dragen.”
“Ik mag niet tekortschieten.”
“Ik ben verantwoordelijk.”
“Als ik mijn gevoel toelaat, komt het niet meer goed.”
“……………………………..” (vul maar in voor jezelf)
Ze klinken streng. Soms bijna onbuigzaam. Alsof er van binnen een constante druk staat om het goed te doen, sterk te zijn of het vooral niet fout te laten gaan.
En wat ik daarin zo vaak zie: mensen herkennen het niet alleen in hun hoofd, maar zeker ook in hun lijf. Een soort spanning die altijd net onder de oppervlakte aanwezig is. Alsof er weinig ruimte is om echt te landen.
En eerlijk is eerlijk… deze stemmen en spanningen zijn niet vreemd.
Ze zijn herkenbaar. Menselijk. Bijna universeel.
Want bijna iedereen heeft innerlijke delen of stemmen die iets vinden van hoe je het doet, hoe je overkomt, of wat er mis zou kunnen gaan.
Ja… soms hoor ik ze ook bij mezelf en merk ik dat ze me raken.
Niet als waarheid, maar als oude beschermers die even het stuur pakken — ooit met een goede bedoeling: mij veilig houden.
Hoe deze stemmen ontstaan
Wat ik in de praktijk steeds weer zie: deze stemmen zijn niet zomaar “kritiek”.
Ze zijn ontstaan in een context. In ervaringen waarin je hebt geleerd dat het belangrijk was om je aan te passen, je best te doen, of sterk te zijn.
Misschien omdat er weinig ruimte was voor fouten.
Misschien omdat verbinding niet vanzelfsprekend voelde.
Misschien omdat je hebt geleerd dat je pas oké bent als je iets bijdraagt, oplost of volhoudt.
Misschien omdat…….vul maar in.
En ergens is dat gaan zitten. Niet als bewuste keuze, maar als innerlijk patroon.
Een innerlijk deel dat zegt:
“Let op.”
“Doe het goed.”
“Zorg dat je niet uitvalt.”
“Blijf in verbinding.”
Alleen: wat ooit helpend was, kan later zwaar gaan wegen en minder helpend zijn.
De neiging om het op te lossen
De reflex die veel mensen hebben, is om die stemmen weg te duwen.
Niet voelen. Niet luisteren. Gewoon doorgaan.
Of juist het omgekeerde: nóg harder je best doen. Beter je best doen. Alles onder controle proberen te krijgen zodat die innerlijke spanning maar niet zichtbaar wordt.
Maar wat ik steeds weer zie: dat werkt maar even.
Sterker nog… vaak worden die stemmen juist luider wanneer ze niet gehoord worden.
Alsof ze zeggen:
“Je luistert nog niet echt naar mij.”
Wat zit er onder die stemmen?
Wanneer je wat langer blijft kijken, wordt er iets anders zichtbaar.
Onder die kritische laag zit bijna altijd iets kwetsbaars.
Angst om niet goed genoeg te zijn.
Angst om te falen.
Angst om buitengesloten te worden.
Angst om controle te verliezen.
Angst om iemand of iets kwijt te raken.
Ze zijn ooit ontstaan als beschermingsmechanisme. Als poging om grip te houden, om pijn te voorkomen, om je staande te houden in iets wat toen misschien te groot of te spannend was.
Ze hebben je niet tegengewerkt. Ze hebben je geholpen overleven of doorgaan.
Alleen… ze zijn niet altijd meegegroeid met wie je nu bent!
Een klein moment dat bleef hangen
Onlangs kreeg ik van iemand een kleine steen mee.
Zo’n eenvoudige, gewone steen. Maar met een bijzondere betekenis.
Een reminder om 30 dagen bewust stil te staan bij mijn innerlijke stemmen.
Om er zorg voor te dragen.
Zorgen voor mijn innerlijke wereld.
Voor de kleine Christien in mij.
Dat raakte me en ik werd gezien. Als grote én kleine Christien.
Het maakte voor mij iets heel eenvoudigs zichtbaar: innerlijk werk hoeft niet altijd groot of ingewikkeld te zijn.
Soms is het niet meer dan even stilstaan.
Even voelen wat er gebeurt.
En daar niet van weg bewegen.
Vanuit daar mag ik mijn innerlijke stemmen een stukje meenemen naar waar en wie ik nu ben. Ze krijgen de ruimte en aandacht om mee te groeien.
Niet vechten, maar dragen
De kunst is niet om die stemmen kwijt te raken.
En ook niet om ze te “winnen” of te corrigeren.
De kunst is om ze te leren horen, zonder erdoor overgenomen te worden.
Niet vechten. Niet nog harder werken.
Maar dragen — liefdevol en warm.
Alsof je even naast jezelf gaat zitten.
Naast dat deel dat zo zijn best doet. Zo waakzaam is. Zo bang is om het fout te doen.
En dat je dan zegt:
“Ik hoor je.”
“Ik zie dat je het spannend vindt.”
“Dank je dat je me probeert te beschermen.”
“Maar ik neem het vanaf hier weer over.”
Niet om het weg te duwen. Maar om het te begrenzen met zachtheid.
Vanuit je volwassen zelf
Wanneer je die beweging vaker leert maken, ontstaat er iets anders.
Er komt ruimte tussen jou en je innerlijke stemmen.
Niet omdat ze weg zijn, maar omdat ze niet meer automatisch de leiding hebben.
Vanuit die ruimte kan je je volwassen zelf weer het stuur laten pakken.
Het deel in jou dat kan voelen zonder overspoeld te worden.
Dat kan luisteren zonder mee te gaan.
Dat kan kiezen zonder gestuurd te worden door angst.
En dat is vaak het moment waarop er iets verandert in hoe je reageert op jezelf én op de ander.
Minder strijd.
Meer aanwezigheid.
Meer keuzevrijheid van binnenuit.
Tot slot
Wat ik in mijn werk steeds weer zie — en ook in mezelf herken — is dat innerlijke stemmen niet verdwijnen door strijd.
Ze worden zachter wanneer ze niet meer hoeven te vechten om gehoord te worden.
Wanneer er ruimte komt om ze te zien voor wat ze zijn: delen van jou die ooit hun best hebben gedaan om je veilig te houden.
En precies daar begint vaak iets nieuws.
Niet perfectie.
Niet controle.
Maar iets wat veel menselijker voelt:
Zachtheid.
Ademruimte.
En weer iets meer thuiskomen bij jezelf.
💚 Relatiegesprekken – herstel en verdieping
💚 Begeleiding bij relaties en na scheiding
💚 Laat je last achter je en kom in verbinding met jezelf (én elkaar)
💚 www.praktijk-mooimens.nl
Je kunt vrijblijvend contact opnemen via www.praktijk-mooimens.nl/contact/
