Categorie archieven: Uncategorized

Gedrag is betekenisloos… totdat je de relatie erbij betrekt.

Gedrag lijkt soms zo duidelijk. Iemand zegt iets. Doet iets. Reageert zoals je gewend bent. Maar ineens voelt datzelfde gedrag totaal anders. Wat eerst vertrouwd was, schuurt. Wat luchtig klonk, snijdt. Wat vanzelfsprekend leek, raakt je diep.

Misschien zit je in een relatie die onder druk staat. Of ben je net uit een relatie gestapt, maar de nasleep is nog voelbaar. Je merkt dat je sneller geraakt wordt. Je eigen reacties verrassen je. Je voelt je onzeker, gekwetst, misschien zelfs machteloos.

Tijdens een studiedag hoorde ik een zin die voor mij een kern raakte:

“Gedrag krijgt betekenis in de context van onze relaties.”

Die woorden bleven hangen. En hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik ze herkende in de praktijk.

De veranderende lading van gedrag
Ik zie het vaak gebeuren. Gedrag dat eerst ‘gewoon oké’ leek, krijgt ineens een andere lading. Een grapje voelt als een steek. Een stilte wordt een verwijt. Een gebaar dat ooit troost bood, roept nu irritatie op.

Onze reacties, emoties en handelingen worden beïnvloed door de dynamiek van de relatie waarin ze plaatsvinden. En wanneer die relatie onder druk staat—door conflicten, afstand, of een breuk—verandert ook de betekenis die we aan gedrag geven.

Emoties onder druk
In periodes van relatieproblemen of na een scheiding kunnen emoties hoog oplopen. Gedrag lijkt onvoorspelbaar. Wantrouwen groeit. Gevoelens van onveiligheid nemen toe. Wat eerst vanzelfsprekend was, wordt nu onzeker. Een partner die zich terugtrekt, lijkt afstandelijk. Iemand die controle zoekt, lijkt dwingend.

Maar als je kijkt naar de onderliggende relatie, de intenties en de emoties die meespelen, ontstaat er iets anders: begrip. En dat begrip is vaak het begin van heling.

De lens van de relatie
Gedrag op zichzelf zegt weinig. Het krijgt pas betekenis als we het bekijken door de lens van de relatie. Dan kunnen we vragen stellen die richting geven:

• Wat probeert iemand écht te communiceren?
• Welke gevoelens liggen onder dit gedrag?
• Hoe beïnvloeden mijn acties de ander?
• En hoe reageert de ander daarop?
• Wat zegt mijn reactie over mijn eigen behoeften, angsten of verlangens?

Deze vragen helpen je om niet alleen het gedrag van de ander te begrijpen, maar ook dat van jezelf. Want ook jouw gedrag verandert mee met de relatie. Soms uit angst, soms uit verlangen, soms uit pijn.

Begin bij jezelf
Als je merkt dat je vastloopt, dat het schuurt, dat je niet meer weet wat je voelt of waarom je reageert zoals je doet—dan is dat een signaal. Een uitnodiging om stil te staan. Om te onderzoeken. Om hulp te zoeken.

Niet omdat je zwak bent. Maar omdat je het verdient om helderheid te krijgen. Om je eigen verhaal te begrijpen. Om weer grip te krijgen op wat er speelt—tussen jou en de ander, en in jezelf.

Gedrag op zichzelf is betekenisloos. Pas in de context van verbinding krijgt het waarde. En soms… pas dan zie je wat er écht gezegd wordt. En wat jij nodig hebt om verder te kunnen. 🌿

✨ Van betekenis zijn én betekenis geven

Betekenis zijn is verbinden. Betekenis geven is verwerken.

Er zijn van die momenten waarop het ineens binnenkomt. Niet groots, niet luid, maar stil en helder. Midden in een gesprek, een stilte, een blik. Een moment waarin ik voel: dit is het. Dit is waarom ik doe wat ik doe. Wat een voorrecht het is om van betekenis te mogen zijn.

Niet door spectaculaire oplossingen of indrukwekkende adviezen. Maar door er écht te zijn. Door te luisteren zonder oordeel. Door ruimte te bieden. Door woorden te geven aan wat nog vormloos is. Door te spiegelen, te duiden, te vertragen.

In mijn werk binnen Praktijk Mooi Mens mag ik dagelijks getuige zijn van de kracht van betekenis. Van hoe mensen, soms gebroken, soms zoekend, hun verhaal hervinden. Hoe ze betekenis geven aan wat hen is overkomen. Hoe ze opnieuw contact maken met zichzelf, met hun gevoelens, met hun verlangen.

Want betekenis geven is méér dan begrijpen. Het is een manier om grip te krijgen op wat er gebeurt. Om chaos te ordenen, pijn te verzachten, verwarring te verhelderen. Het is een proces van verwerking, van heling, van herwaardering.

En betekenis geven gebeurt niet alleen in woorden. Het zit in de blik die zegt: “Ik zie je.” In de stilte die ruimte biedt. In de vraag die uitnodigt tot dieper voelen. In de aanwezigheid die niet wegkijkt.

Voor een ander kun je van betekenis zijn, en tegelijk helpen betekenis te geven aan wat hen overkomt. En dat is misschien wel het mooiste: dat betekenis geven niet alleen iets is wat je doet, maar ook iets wat je bént.

Ik merk het in mijn werk, maar ook in mijn wezen. Betekenis geven is verweven met wie ik ben. In mijn aandacht, mijn aanwezigheid, mijn woorden. In de manier waarop ik kijk, luister, voel.

💬 Herken jij dat verlangen?

Het verlangen naar betekenis. Naar ruimte om te duiden, te verwerken, te verbinden. Misschien zit je midden in een relatiecrisis. Misschien worstel je met het proces na een scheiding. Misschien voel je je verdwaald in je eigen verhaal, of zoek je naar houvast in een periode van verandering.

Dan ben je welkom.

Binnen Praktijk Mooi Mens bied ik begeleiding bij relatieproblemen en/of het proces na scheiding. Samen kijken we naar wat er speelt, wat er schuurt, wat er verlangt. Niet om het snel op te lossen, maar om het werkelijk te begrijpen. Zodat jij weer in verbinding komt met jezelf—én met elkaar.

💚 Laat je last achter je en kom in verbinding met jezelf (én elkaar) 💚

Betekenis zijn is verbinden. Betekenis geven is verwerken.

🌧️ Zure regen tussen (ex)partners — en de kinderen die eronder staan

Er was een tijd dat jullie samen aan tafel zaten. Liefdevol. Verbonden. Misschien met een kop thee, een grap tussendoor, een blik die genoeg zei. In die momenten voelde het vanzelfsprekend: wij doen dit samen. Maar ergens onderweg raakte die vanzelfsprekendheid zoek. De gesprekken werden korter. De irritaties groter. De verbinding brokkelde af. En uiteindelijk veranderde de relatie — misschien eindigde die zelfs.

Wat bleef, was het ouderschap. Wat doorsijpelde, was het conflict.

Niet altijd luid. Soms juist stil. In blikken. In woorden. In stiltes. En dat heeft gevolgen. Voor iedereen. Maar vooral voor de kinderen.

🌀 Het beeld van zure regen

In mijn praktijk werk ik met een beeld dat dit zichtbaar maakt. Want wat gebeurt er als het (ex)partnerschap onder spanning staat? Dan ontstaat er ‘gedoe’. Onuitgesproken frustraties. Boze appjes. Gesprekken die eindigen in verwijten. Geen overeenstemming. Geen écht contact. Geen ruimte om elkaar te horen.

Dat gedoe is als zure regen. En die zure regen valt — onbedoeld — op de kinderen.

Ze voelen het. In hun buik. In hun gedrag. In hun vragen. In hun stiltes.

Kinderen zijn gevoelig. Ze pikken spanningen op, ook als die niet uitgesproken worden. Ze voelen de afstand tussen hun ouders, de spanning in de lucht, de woorden die niet gezegd worden — of juist te hard. En ze gaan ermee aan de haal. In hun hoofd. In hun hart. In hun lijf.

😔 Overleven in plaats van leven

Als stress oploopt, als je je niet gehoord voelt, als je uitgeput raakt van alles wat speelt… dan is het begrijpelijk dat je reageert vanuit emotie. Vanuit overleving. Je schiet uit je raampje. Je zegt dingen die je niet zo bedoelt. Je sluit je af. Je probeert te redden wat er te redden valt — soms ten koste van jezelf.

Daar hoef je je niet voor te schamen. Je bent mens. Je doet wat je kunt, met wat je hebt.

Maar je hebt wél invloed. Een keuze. Een kans om het anders te doen — voor je kinderen, voor jezelf.

🌱 Bewustwording als eerste stap

Verandering begint bij bewustwording. Begrijpen wat er gebeurt. Zien wat je voelt. Doorhebben wat je uitzendt — ook als je dat niet wilt. En dan: iemand die je spiegelt. Die de diepere laag weet aan te raken. Die je helpt om die zure regen te stoppen. Om de paraplu op te pakken. Niet om alles perfect te doen, maar om het bewust te doen.

Want kinderen hoeven niet alles te dragen. Ze mogen voelen dat er bescherming is. Dat er rust is. Dat er ruimte is om kind te zijn.

☂️ Samen onder de paraplu

Herken jij jezelf in dit verhaal? In de pijn, het verlies, de strijd, de wens om het anders te doen?

Dan nodig ik je uit. Om samen te kijken hoe jij die paraplu kunt vasthouden. Voor de kinderen. Voor jezelf. Voor jullie samen. Voor rust. Voor uitzicht.

—

Wil je meer weten over hoe ik werk of wat ik voor jou kan betekenen? Neem gerust contact op. Bij Praktijk Mooi Mens is er ruimte voor jouw verhaal. En voor de beweging die je wilt maken.

#ouderschap #scheiding #conflictbegeleiding #kinderen #relatieproblemen #psychosocialehulpverlening #stress #bewustwording #rustvoorjegezin

🏍️ Verbinding onderweg — en in het leven

Een persoonlijke motorreis als metafoor voor psychosociale begeleiding

Afgelopen weekend maakte ik samen met een vriendin een motorreis van drie dagen. We vertrokken vanuit Ede, reden via Valkenburg naar het Belgische Sankt Vith, en keerden daarna weer huiswaarts. Geen snelwegen, geen haast — alleen binnendoorwegen, bochten, heuvels. De wind door je haren, het hoofd leeg, het hart vol.

Het was een tocht van vrijheid en ontspanning. Maar ook van verbinding. Want motorrijden is niet alleen een fysieke reis — het is ook een innerlijke. Samen rijden, samen zwijgen, samen lachen. Zonder woorden weten dat je elkaar begrijpt. Dat is rijkdom.

🖐️ Het gebaar dat verbindt

Misschien heb je het wel eens gezien: motorrijders groeten elkaar onderweg. Een opgestoken hand, een knikje, een klein gebaar. Voor buitenstaanders lijkt het misschien onbeduidend, maar voor wie zelf op de motor zit, is het een teken van saamhorigheid. Een stille erkenning van elkaar. Van het samen onderweg zijn. Van het delen van iets bijzonders.

Dat simpele gebaar raakte me. Want het zegt zoveel: Ik zie jou. Jij hoort erbij. We zijn samen op weg.

💬 Praktijk Mooi Mens — psychosociale hulp met aandacht

In mijn praktijk, Praktijk Mooi Mens, werk ik als psychosociaal hulpverlener met mensen die worstelen met relatieproblemen, scheiding, verlies of persoonlijke groei. Ook daar draait het om verbinding. Om gezien worden. Om samen zoeken naar een weg vooruit — soms herstellen, soms loslaten, soms opnieuw beginnen.

Net als op de motor: je hoeft niet altijd te praten om begrepen te worden. Soms is het genoeg om er gewoon te zijn. Om te voelen dat je mag bestaan zoals je bent. Dat je verhaal ertoe doet.

Ik geloof dat echte verandering begint bij erkenning. Bij het durven kijken naar jezelf. Bij het voelen dat je niet alleen bent. In mijn begeleiding is er ruimte voor jouw verhaal, jouw tempo, jouw keuzes. Samen vinden we jouw weg.

🌄 Onderweg gezien worden — door anderen én door jezelf

Deze motorreis herinnerde me eraan hoe belangrijk het is om onderweg gezien te worden. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. In het leven. In relaties. In jezelf.

Of je nu vastloopt in je relatie, midden in een scheiding zit, of gewoon verlangt naar meer rust en richting — je bent welkom. Ik denk graag met je mee. Want verbinding begint met gezien worden.

👉 Wil je meer weten over psychosociale hulp bij relatieproblemen, scheiding of persoonlijke groei? Neem gerust contact op. Samen vinden we jouw weg.

“Verbinding begint met gezien worden — onderweg én in het leven.”

🌿 De stilte als spiegel: wat vakantie mij opnieuw liet zien

Na vier weken er écht even helemaal tussenuit te zijn geweest, merk ik hoe waardevol het is om de ruis van het dagelijks leven stil te zetten. Geen afspraken. Geen mail. Geen netwerkbijeenkomsten of overleggen. Geen posts op social media. Gewoon even helemaal níets.

En hoewel ik oprecht geniet van mijn werk — van de gesprekken, het begeleiden, het creëren — was het zó fijn om die ruimte te nemen. Ruimte voor rust. Voor mijn gezin. Voor mezelf. Voor ademhalen zonder agenda. Voor zijn, in plaats van doen.

🧘‍♀️ De kracht van niets

Wat me elke keer weer opvalt: hoe snel we gewend raken aan drukte. Aan volle dagen, volle hoofden, volle inboxen. En hoe stil het ineens wordt als dat allemaal wegvalt. Die stilte is niet alleen ontspannend — ze is ook eerlijk. Want in die leegte kom ik mezelf tegen. Niet in de vorm van een to-do lijst, maar in de vorm van mijn binnenwereld.

Tijdens deze vakantie kwam ik opnieuw in contact met mijn eigen moeiten en gebreken. Gedachten die ik liever wegduw. Patronen die ik herken, maar niet altijd wil erkennen. De neiging om controle te willen houden. De moeite met loslaten. De spanning die zich soms vastzet in mijn lijf. Het was níét fijn. Maar het was wél leerzaam.

🪞 De spiegel van rust

Juist in de rust, als de dagelijkse ruis wegvalt, zie ik mezelf helderder. En dat is confronterend. Want het vraagt om eerlijkheid. Om kijken naar wat er speelt, zonder afleiding. Maar het is ook een richtingaanwijzer. Het laat me zien waar ik mag groeien. Waar ik mag verzachten. Waar ik iets te doen heb.

En het brengt me direct weer in verbinding met de mensen die ik mag begeleiden. Want ik zie het ook bij hen — bij mensen die vastlopen in hun relatie, of in de nasleep van een scheiding. Zij komen zichzelf tegen. In hun pijn. In hun patronen. In hun overtuigingen. En dat is lastig. Soms pijnlijk. Vaak verwarrend.

Maar het is ook een kans.

✨ Je hebt een keuze

Wat ik steeds opnieuw leer — en wat ik ook anderen wil meegeven — is dat je een keuze hebt. Je hoeft niet te blijven hangen in wat zwaar voelt. Je mag erkennen wat er is, en van daaruit stap voor stap ontdekken wat jou te doen staat. Niet met grote sprongen, maar met kleine bewegingen. Met aandacht. Met richting.

Soms is het leven een spiegel. Niet altijd leuk. Maar wel waardevol om in te kijken. En om mee aan de slag te gaan.

💬 Herken jij jezelf hierin?

Loop jij vast in je relatie, of in de nasleep van een scheiding? Voel je dat het tijd is om hiermee aan de slag te gaan? Stuur me gerust een bericht. Ik denk graag met je mee — zonder oordeel, maar met aandacht, ervaring en richting.

Als loyaliteit te veel pijn doet

🎧 Onlangs luisterde ik, op aanraden van Vanessa Maes, naar de podcast “Papa, ik wil je nooit meer zien” van podcastmaker Paul van der Ham. Een aangrijpend verhaal over hoe een kind na een scheiding besluit om één ouder los te laten. Niet uit haat. Niet omdat de liefde verdwenen is. Maar omdat de spanning tussen de ouders ondraaglijk is geworden.

Toen ik er verder over nadacht, voelde ik het diep: Triest. Diep triest. Voor het kind. Voor de ouder die wordt losgelaten. Voor de ouder die het wél nog mag ontvangen. Voor het hele familiesysteem.

Want het zegt zoveel over de pijn die er is — aan alle kanten.

Kinderen willen niet kiezen. Ze willen loyaal kunnen zijn aan beide ouders. Maar wanneer pijn, strijd, beschuldigingen of onuitgesproken emoties blijven hangen in de laag van de volwassenen, dan kan die loyaliteit gaan wringen. Dan is het niet de liefde die kinderen van een ouder weghoudt, maar de noodzaak tot zelfbescherming.

Soms lijkt afstand dan de enige uitweg. Een manier om rust te zoeken in een situatie die te veel van hen vraagt. Niet om de ouder op te geven, maar om zichzelf te behouden.

Als ouder doet dat pijn. Misschien snap je het niet, wil je vechten, wil je bewijzen dat je het goed doet. Of misschien voel je vooral verdriet, machteloosheid en verwarring. Maar hoe moeilijk ook — het is juist op dat moment dat jouw houding het verschil kan maken.

Erkenning is de eerste stap. Erken de pijn die jij voelt. Erken de rol die strijd of spanning heeft gespeeld in de dynamiek tussen jou en je (ex-)partner. Erken dat wat jij draagt, hoe subtiel ook, doorwerkt in je kind — bewust of onbewust.

En dan: neem verantwoordelijkheid. Niet om de ander te veranderen. Niet om je kind te “terugwinnen.” Maar om een omgeving te creëren waarin loyaliteit weer vrij mag stromen. Waarin je kind weer kind mag zijn — niet de drager van jouw pijn of strijd.

In mijn begeleiding bij relatieproblemen en scheiding werk ik juist met deze complexe lagen. Met ouders die voelen: “Er schuurt iets, en ik wil dit anders.” Met mensen die de moed hebben om te kijken naar hun eigen aandeel — niet vanuit schuld, maar vanuit groei.

Voel je dat dit speelt in jouw situatie? Wil je opnieuw verbinding maken met jezelf, je kind en wat er wél mogelijk is? Je hoeft het niet alleen te doen.
We gaan samen op weg — met helderheid, zachtheid en stevigheid

Klimmen in het leven – met een veilige lijn

Vijf meter boven de grond, vastgemaakt aan een lijn. Daar stond ik in het klimbos. Spannend? Gigantisch! Maar ik ging. Mijn dochter was mijn motivator—haar diepe wens om dit te doen op haar kinderfeestje gaf me het laatste zetje.

Wat me hielp? Het besef: ik was gezekerd. Vallen kon ik niet écht. Die veiligheid gaf me de ruimte om het avontuur aan te gaan, om te bewegen in spanning én vertrouwen.

Precies dát doe ik wanneer ik met mensen werk die middenin de storm staan van relatieproblemen en scheiding. Ik ben de tijdelijke zekering. De veilige verbinding waarin jij mag stilstaan, voelen, en bewegen.

Je hoeft het niet alleen te doen. Je leert niet alleen hoe je je tijdelijk aan mij kunt ‘zekeren’, maar vooral hoe je je stevig kunt verbinden met je eigen grond—je kracht, je waarden, jouw keuzes.

Want pas als je je veilig voelt, kun je écht gaan bewegen. En groeien. Niet ondanks de spanning, maar dankzij het vertrouwen.

Soms lijkt het leven als een pad door het klimbos: hobbelig, hoog en vol spanning. Maar gezekerd zijn—aan jezelf, of aan een betrouwbare begeleider—maakt beweging mogelijk. 💚 Zet de eerste stap. Ik klim met je mee.

💚 Binnen Praktijk Mooi Mens bied ik begeleiding bij relatieproblemen en /of het proces na scheiding.

💚 Laat je last achter je en kom in verbinding met jezelf (én elkaar).   

💚 www.praktijk-mooimens.nl

👓 Door welke bril kijk jij?

Als kind voelde ik al haarfijn aan dat er altijd meer speelt dan wat zichtbaar is aan de buitenkant. Al jong ontwikkelde zich de verbinder in mij: kijken met aandacht, luisteren met mijn hart. Dat is mijn innerlijke bril — die ik dagelijks inzet.

Maar sinds kort kijk ik óók met een échte bril. Voor het eerst op de foto mét montuur — even slikken, maar toch: ik zie er best een stukje wijzer uit 😉. Die nieuwe bril zette me aan het denken. We kijken allemaal door een bril. Soms letterlijk, maar altijd figuurlijk. Een bril gevormd door ervaringen, overtuigingen, patronen. Door de tijd heen ontstaan, verdiept, soms verankerd.

Hoe kijk jij naar relatieproblemen of een scheiding — welke bril draag jij in zulke situaties? Iets wat we vaak liever stilhouden, zelf oplossen? Speelt schuld een rol? Schaamte? Oordeel? Zie je vooral strijd en ingewikkeldheid? En wat als je er anders naar zou kijken?

Ik blijf trouw aan de bril die ik al jaren draag: – een bril van afstemming, verbinding, gelijkwaardigheid en wederkerigheid – van communicatie die klopt – van mildheid naar jezelf en de ander, naar binnen kijken, verantwoordelijkheid nemen en durven kiezen het anders te doen.

In mijn werk neem ik die blik mee. Als ik mensen begeleid in relatievraagstukken of het emotionele proces na een scheiding, kijk ik verder dan gedrag. Ik kijk naar wat gehoord, gevoeld en gezien wil worden. Zodat helder wordt wat nú nodig is — en straks mogelijk wordt.

Want jouw bril bepaalt wat je ziet.

💬 Loop jij vast in je relatie of na een scheiding en wil je samen ontdekken wat jouw blikveld helder maakt? Stuur me gerust een bericht. Ik kijk graag met je mee.

Gun jezelf iemand die naast je loopt wanneer het stormt

Soms raakt een mailtje méér dan je verwacht. Zo kreeg ik onlangs een bericht van iemand die ik slechts even had gesproken over een factuur en de verlenging van haar traject. En toch schreef ze:

> Ik wilde je nog bedanken, voor je steun en je hulp. Voel me echt gezien en mag vanuit m’n hart spreken. Dank daarvoor ♥️ Vorige week zei ik nog tegen m’n vriendin: ik gun iedereen een Christien 🙂

Het raakte me. Niet omdat het over mij ging, maar omdat het laat zien hoe belangrijk het is om je écht gezien te voelen — juist als je midden in een storm zit. En hoe bijzonder het is om voor iemand op dat moment van betekenis te mogen zijn. Dat het werkt. Daar doe ik het voor!

Ik gun iedereen een Christien. Niet omdat ík dat ben, maar omdat ik dagelijks zie hoe zwaar het kan zijn om door relatieproblemen of een scheiding te gaan. En hoe helend en helpend het is om dat niet alleen te hoeven doen.

Professionele begeleiding maakt echt verschil. Iemand die naast je loopt — zonder oordeel, met aandacht, met kennis, met ervaring en menselijkheid.

Gun jezelf iemand. Een Christien, een Roos, een Ank, een Henk, een Petra, een Stijn, een …. Want je hoeft het niet alleen te doen.

De stille kracht van boosheid: wat ligt eronder?

Je doet je best. Echt. Je zegt niets negatiefs over de andere ouder, je houdt discussies buiten gehoorafstand van je kind. Maar boosheid is een stille kracht—een echo die zich vastzet in je woorden, je blik, je ademhaling. Jij voelt het. En kinderen voelen dat ook.

Je wilt ze beschermen, maar soms sijpelt het toch door. Een korte zucht als hun moeder of vader wordt genoemd. Een gespannen toon in je stem. Ondanks je intentie om het buiten hen te houden, bouwt boosheid een onzichtbare muur—tussen jou en je kind, tussen je kind en hun ouder.

Maar wat als die muur vooral jou gevangen houdt?

Want onder die boosheid ligt iets anders. Een verlangen. Geen strijd. Niet om gelijk te krijgen, maar om geliefd te zijn. Alle aandacht die nu uitgaat naar de boosheid, gaat niet uit naar wat je werkelijk nodig hebt: erkenning, begrip, verbinding, kunnen zijn. Boosheid ontstaat vaak als die fundamentele behoefte wordt geraakt. Als je hebt gegeven, maar niets terugkrijgt. Als je hoopte, maar teleurgesteld werd. Als je verlangde om écht gezien te worden, maar dit botste met de realiteit. En je bleef achter met lege handen.

De sleutel is niet vechten tegen de boosheid, maar erkennen wat eronder ligt. Jij bent waardig. Jij doet ertoe. En dat hoeft niet afhankelijk te zijn van wie jou wel of niet geeft wat je verwacht. Vanuit je eigen waarde en je eigen regie mag je gaan leven én handelen.

Voel jij dat deze woorden over jou gaan? Ben jij klaar om onder de boosheid te luisteren naar jezelf? Gun jezelf een moment van inzicht. Plan nu je gratis inzichtsessie bij Praktijk Mooi Mens en ervaar wat het voor jou kan betekenen. Je bent van harte welkom.